Północnej Pętli Trasa

Dzisiaj zostawiamy za sobą gęsty las deszczowy, gdy szlak wspina się w górę. Drzewa przerzedzają się, zastąpione przez gigantyczne wrzosy i porośnięte porostami skały wulkaniczne. W dramatyczny sposób wychodzisz na płaskowyż Shira. Rozległą otwartą przestrzeń, która była niegdyś trzecim szczytem wulkanicznym Kilimandżaro, zanim zapadł się do wewnątrz. Widoki otwierają się wspaniale i po raz pierwszy dostrzegasz szczyt Kibo górujący nad Tobą od wschodu.

Szlak przecina strefę wrzosów i wrzosowisk, z charakterystycznymi gigantycznymi senecios (podstawami drzew) i lobeliami wzdłuż ścieżki niczym coś z prehistorycznego świata. Trasa będzie wspinać się w górę i w dół po kilku grzbietach, aż do najwyższego punktu dnia na wysokości około 3500 m, po czym zejdzie do obozu Shira 1. Po 5-6 godzinach dotrzesz do obozu Shira 1 (3500 m) na samym płaskowyżu. Twoi przewodnicy prowadzą krótki spacer aklimatyzacyjny przed kolacją, aby pomóc Twojemu ciału dostosować się do wysokości.

To przełomowy dzień na Północnej Pętli. Wspinasz się wysoko i śpisz nisko, co jest jedną z najskuteczniejszych strategii aklimatyzacyjnych w górach. Poranek rozpoczyna się trawersem górnego płaskowyżu Shira obok obozu pamięci Scotta Fischera (nazwanego na cześć legendarnego przewodnika po Everest). Ścieżka wspina się stopniowo w stronę Lava Tower (4600 m), imponującej wtyczki wulkanicznej i charakterystycznego punktu orientacyjnego Kilimandżaro wznoszącego się na płaskowyżu.

Docierasz do Lava Tower na zasłużony lunch, wspinając się na wysokość ponad 4600 m. Najwyższą, jaką do tej pory osiągnąłeś. Ekspozycja na dużej wysokości przyspiesza aklimatyzację. Po obiedzie, zamiast jechać dalej w górę, szlak skręca na północ i schodzi do obozu Moir Hut Camp (4200 m). To zejście nie jest odwrotem. To strategia. Spanie na niższej wysokości po osiągnięciu wysokiego punktu to zasada „wspinaj się wysoko, śpij nisko”, która radykalnie poprawia adaptację organizmu. Moir Hut to odległy, piękny obóz z pięknymi widokami na płaskowyż Shira i rozległe równiny za nim.

Dziś opuścisz główne szlaki trekkingowe na Kilimandżaro i rozpoczniesz prawdziwą przygodę Północnej Pętli. Świata dziewiczej samotności i dzikiej przyrody, którego nie widzi prawie żaden inny turysta. Wspinasz się stromo z Moir Valley i schodzisz na krótki objazd na szczyt Lent Hills (4695 m), skąd roztaczają się przed tobą we wszystkich kierunkach panoramiczne widoki na północne stoki i rozległe równiny kenijskie.

Wracając na główny szlak, kierujesz się na wschód północnym zboczem góry. Ścieżka przecina uderzające pole płyt skalnych, które muzycznie brzęczą pod stopami, a następnie delikatnie faluje przez rzadki, pustynny krajobraz na dużych wysokościach. Docierasz do Buffalo Camp (3962 m), wspaniale odizolowanego obozu z ogromnym niebem. Stąd, patrząc na północ, równiny kenijskie wydają się ciągnąć w nieskończoność. Jesteś teraz naprawdę w odległej północnej dziczy. To Północna Pętla w jej najbardziej dziewiczym i spektakularnym wydaniu.

Kolejny wspaniały dzień na odległych północnych stokach. Zaczynasz od wspinaczki na Buffalo Ridge. Ciągłe, zapierające dech w piersiach podejście. Następnie przekraczasz liczne grzbiety i wąwozy, gdy szlak biegnie dalej na wschód wokół góry. Krajobraz staje się coraz bardziej rzadki: wysokogórska pustynia z kanciastymi skałami wulkanicznymi, rzadką roślinnością i wszechogarniającą ciszą przerywaną jedynie wiatrem. Spacerujesz po najbardziej dziewiczym terenie Kilimandżaro.

W końcu docierasz do Trzeciego Obozu Jaskiniowego (3871 m npm), gdzie zbiegają się także wędrowcy zbliżający się do Szlak Rongai od północy. Opłynąłeś całą północną ścianę góry i teraz możesz wyczuć początek wschodniej strony Kilimandżaro. Nazwa obozu pochodzi od trzech dużych pobliskich jaskiń, które w przeszłości służyły jako schronienia miejscowym pasterzom. Powietrze jest teraz zauważalnie rzadsze, a twoje ciało. Po pięciu dniach stopniowego wznoszenia się. Pięknie się przystosowuje. Czeka nas kolacja, odpoczynek i niebo pełne gwiazd.

Dzisiejszy dystans jest krótszy, ale za to znaczny pod względem wysokości. Szlak wspina się stopniowo przez Saddle. Rozległy, księżycowy krajobraz rozciągający się pomiędzy dwoma szczytami Kibo i Mawenzi. Siodło to jedno z najbardziej nieziemskich miejsc Kilimandżaro: jałowa, smagana wiatrem równina na wysokości prawie 4500 m, z dramatycznymi widokami we wszystkich kierunkach. Po prawej stronie niebo przecina postrzępiony ząb szczytu Mawenzi (5149 m). Po lewej stronie gładka wulkaniczna kopuła Kibo masywna i bliska.

Docierasz do School Hut Camp (4750 m n. P. M.). Na niektórych mapach znanego również jako Kibo Hut. Twojej bazy przed próbą zdobycia szczytu. Po krótkim odpoczynku przewodnicy przeprowadzają kompleksową odprawę na szczycie: sprawdzenie sprzętu, strategia nawodnienia, tempo, czego się spodziewać podczas wspinaczki i protokoły awaryjne. Zjedz tyle obiadu, ile możesz znieść, mimo że wysokość tłumi Twój apetyt. Następnie spróbuj zasnąć. Budzik nastawiony jest na północ.

O północy budzą cię twoi przewodnicy. Jest przenikliwie zimno i twoje ciało protestuje, opuszczając ciepło śpiwora. Ale adrenalina dnia na szczycie bierze górę. Ubierasz się warstwami. Termoaktywna koszulka, polar, ocieplana kurtka, puchowa parka, kominiarka, grube rękawiczki. Aż spod warstw wyjdą tylko Twoje oczy. Gdy stawiasz pierwsze kroki w górę, Twoja latarka czołowa przecina absolutną ciemność. W górach panuje cisza, jeśli nie liczyć skrzypienia butów na zamarzniętym piargiu i odgłosu własnego oddechu.

Wspinaczka jest nieubłagana i upokarzająca. „Polak”. Krok po kroku, oddech po kontrolowanym oddechu. Skręty na piargu zapewniają niewielką przyczepność, a każdy krok wymaga skupienia. Twój przewodnik zatrzymuje się co 30-45 minut na krótkie przerwy i kontrolę oddechu. Po pięciu do siedmiu godzinach ciągłej wspinaczki w ciemności wspinasz się na krawędź krateru w Gilman's Point (5756 m) w chwili, gdy nad szczytem Mawenzi Peak jaśnieje najbardziej spektakularny wschód słońca w twoim życiu. Różowy, pomarańczowy, złoty i nieskończony. Następnie ostatnie 45-minutowe pchnięcie wzdłuż krawędzi krateru, obok wysokich lodowców i lodowych klifów, do szczytu Uhuru (5895 m). Dachu Afryki. Ta chwila jest przytłaczająca. Łzy, śmiech, wyczerpane uściski i głęboka cisza.

Po zdjęciach szczytu i świętowaniu rozpoczyna się zejście. Schodzisz trasą Mweka. Długą, stromą i męczącą w nogach podróżą na południe. Przejdź przez Barafu na krótki odpoczynek i lunch, a następnie kontynuuj podróż do obozu Mweka (3110 m), gdzie dotrzesz późnym popołudniem. Twój dzień na szczycie trwa 13-17 godzin. Kolacja, odpoczynek i głęboki sen. Zasłużyłeś na każdą chwilę.

Twój ostatni dzień na Kilimandżaro. Twoje nogi są ciężkie, a ciało obolałe po wczorajszym epickim ataku na szczyt, ale twoje serce jest pełne, a duch unosi się w powietrzu. Zejście z obozu Mweka (3110 m) prowadzi z powrotem do strefy bujnego lasu górskiego. Wraz ze spadkiem wysokości powietrze staje się bogatsze, a oddychanie staje się łatwiejsze z każdym krokiem. Ptaki znów zaczynają śpiewać, drzewa rosną wysokie, a do powietrza powraca ciepło. To piękne, emocjonalne pożegnanie z górą.

Po 3-5 godzinach dochodzimy do Bramy Mweka (1640 m). Końca Północnej Pętli. Tutaj oficjalnie przypieczętowano całkowite opłynięcie Kilimandżaro. Udało Ci się obejść, przejść i wejść na szczyt największej góry Afryki. To wyczyn, który udało się osiągnąć mniej niż 5% trekkerów na Kilimandżaro. Twoi tragarze i przewodnicy zbierają się na tradycyjne uroczystości: śpiew, taniec, śmiech i wdzięczność. Otrzymujesz oficjalny certyfikat szczytu Kilimandżaro. Złoty dla tych, którzy zdobyli szczyt Uhuru. Emocjonalne pożegnanie z załogą, a potem powrót do Moshi i długi, zasłużony gorący prysznic.