ShíraTrasa
Oryginalna wędrówka po zachodnim płaskowyżu Kilimandżaro. Jedź na płaskowyż Shíra, przemierz rozległe wrzosowiska, podbij mur Barránco i wejdź na szczyt przez Barafú. Jedna z najcichszych i najbardziej dramatycznych tras w górach.
OryginałPłaskowyż Zachodni
Szlak Shíra to oryginalne zachodnie podejście do Kilimandżaro. Poprzednik bardziej popularnej obecnie trasy Lemósho i jeden z najmniej uczęszczanych szlaków w górach. Tam, gdzie Lemósho zaczyna się w gęstym lesie deszczowym przy Puerta Londorossi, Shíra podąża inną ścieżką: po rejestracji w Londorossi jedziesz dalej przez park narodowy aż do Morum Barrier (zwanej także Shíra puerta) na wysokości 3414 m. Za przednią szybą pozostaje las deszczowy. Wychodzisz na płaskowyż Shíra już na znacznej wysokości, mając przed sobą całą panoramę wrzosowisk i kopułę Kíbo już od pierwszych kroków.
Jest to zarówno charakter definiujący Szlak Shíra, jak i jego główne wyzwanie. Płaskowyż jest niezwykły. Starożytny, wulkaniczny, rozległy i piękny. Ale tak szybki przyjazd bez stopniowej aklimatyzacji w lesie deszczowym oznacza, że twoje ciało jest natychmiast wystawione na znaczną wysokość. Dzień 1 i 2 spędzamy na przejściu przez ten wspaniały płaskowyż obok imponujących wież katedry Shíra (3750 m) do obozu Shíra Dos (3840 m), gdzie trasa łączy się z Lemósho, a wkrótce potem z trasą Machamé. Od trzeciego dnia trasy są identyczne: pełen wrażeń dzień „wspinaj się wysoko, śpij nisko” do Torre de Lava (4630 m) i w dół do Barránco, ekscytująca wspinaczka na Barránco Wall, trawers Southern Circuit pod południowymi lodowcami, obóz Barafú i atak szczytowy o północy na szczyt Uhuru localizado localizado localizado (5895 m). Zejście odbywa się trasą Mwéka.
Nagroda dla tych, którzy są przygotowani: dwa dni niemal całkowitej samotności na jednym z najbardziej malowniczych płaskowyżów Kilimandżaro, po których następuje pełny dramat na południowej trasie. Trasa Shíra jest odpowiednia dla doświadczonych wędrowców, którzy chcą spokojnego, dramatycznego podejścia na zachód i chcą ostrożnie zarządzać startem na większej wysokości. Opcja 7-dniowa. Z noclegiem w obozie Karánga. Jest gorąco polecany każdemu.
To trasa ShíraOdpowiedni dla Ciebie?
- Niezwykła sceneria płaskowyżu Shíra. Rozległe starożytne wrzosowiska, które może zobaczyć niewielu wędrowców
- Bardzo niski poziom tłumu, prawie żadnych innych wędrowców w dniach 1-2
- Katedra Shíra. Dramatyczne iglice wulkaniczne, unikalne dla tej części góry
- Potężna aklimatyzacja trzeciego dnia. Wieża lawowa (4630 m) Cykl „wspinaj się wysoko, śpij nisko”
- Pełne doświadczenie Obwodu Południowego. Ściana Barránco, południowe lodowce, Dolina Karánga
- Unikalny start typu „dotarcie do początku szlaku”. Dramatyczne dotarcie bezpośrednio na płaskowyż
- Druga najkrótsza trasa po Úmbwe. Skuteczny dla wspinaczy z ograniczonym czasem i doświadczeniem
- Duża wysokość początkowa (3414 m). Brak bufora aklimatyzacyjnego dla lasów deszczowych; ryzyko AMS od dnia 1
- Niższe wskaźniki sukcesu niż Lemósho. Ten sam plateau, krótszy czas aklimatyzacji
- Ominął las deszczowy Kilimandżaro. Jedna z najpiękniejszych stref ekologicznych w górach
- Nie nadaje się dla osób podróżujących na dużych wysokościach po raz pierwszy bez wstępnej aklimatyzacji
- Płaskowyż od pierwszego dnia był bardzo narażony na silne wiatry i zimno
Trasa Shiryna Mapie
Przewodnik wizualny
Wysokość ProfilProfile
TrasaPlan podróży
Twoja trasa Shíra zaczyna się inaczej niż prawie każda inna wspinaczka na Kilimandżaro: nie idziesz do początku szlaku. Jeździsz tam. Po formalnościach rejestracyjnych przy Puerta Londorossi pojazd z napędem 4x4 kontynuuje podróż przez park narodowy stromą, czasem wyboistą drogą, wspinając się bez zatrzymywania przez strefę leśną, mijając barierę Morum na wysokości 3414 m, gdzie można zaparkować i rozpocząć pieszo. Dla wielu wspinaczy wysiadanie z pojazdu w tym miejscu. Już na wysokości ponad 3400 m, z rozległym płaskowyżem Shíra rozciągającym się przed nami i widocznym w górze szczytem Kíbo. To jedno z najbardziej dramatycznych pierwszych wrażeń na Kilimandżaro.
Sam spacer pierwszego dnia jest stosunkowo krótki i łagodny. Trasa o długości 4-5 km przez wrzosowiska i wrzosowiska na zachodnim płaskowyżu, z szeroko otwartymi widokami we wszystkich kierunkach. Wzdłuż ścieżki biegną gigantyczne wrzosy i wulkaniczne formacje skalne. Wysokość jest natychmiast zauważalna: powietrze jest rozrzedzone, słońce mocno świeci, a wiatr potrafi być zimny. Po zaledwie 2-3 godzinach dotrzesz do obozu Shíra Uno (znanego również jako obóz Simba) na wysokości 3610 m. Twoja pierwsza noc w górach, już trzeci dzień jest wyższy niż większość tras. Nawadniaj się intensywnie, zjedz pełny obiad i ostrożnie odpocznij. Wysokość jest prawdziwa już od pierwszego wieczoru.
Dziś przekraczasz serce płaskowyżu Shíra. Jeden z najstarszych i najbardziej dramatycznych krajobrazów Kilimandżaro. Płaskowyż był niegdyś trzecim szczytem wulkanu, który setki tysięcy lat temu zapadł się do wewnątrz, tworząc rozległą otwartą kalderę, którą obecnie przemierzasz. Szlak wije się na wschód przez skały wulkaniczne, grzbiety lawy i otwarte wrzosowiska, z coraz wyraźniejszymi widokami na szczyt Kíbo wyłaniający się na wschodzie. Niebo jest tu ogromne. Prawie nie ma roślinności wyższej niż kolano.
Centralnym punktem dnia jest Katedra Shíra (3750 m). Wspaniałe skupisko iglic i przypór ze skał wulkanicznych wznoszących się z dna płaskowyżu, otoczone szczytami starożytnej lawy. Jest to jeden z trzech szczytów Kilimandżaro i odrębny świat do odkrycia. Od katedry szlak biegnie dalej na wschód do obozu Shíra Dos (3840 m). Miejsce, w którym wędrowcy szlakiem Lemósho docierają trzeciego dnia. Po raz pierwszy na szlaku Shíra masz towarzystwo w obozie. Przewodnicy przeprowadzają dla wszystkich dokładną kontrolę wysokości. Na płaskowyżu często pojawia się popołudniowa mgła. Po kolacji ułóż się warstwowo i idź spać tak wcześnie, jak to możliwe.
To decydujący dzień aklimatyzacji Szlaku Shíra. Dzień, który działa potężnie na Twoją korzyść, jeśli na to pozwolisz. Szlak wspina się stopniowo na wschód od Shíra Dos, opuszczając płaskowyż i wkraczając w strefę wysokogórską pod lodowcami Brecha Occidental. Dramatycznym punktem orientacyjnym na początku dnia jest Ząb Rekina, imponująca iglica wulkanu. Ścieżka wspina się wśród rzadkiej roślinności wysokogórskiej do Torre de Lava (4630 m). Ogromny korek wulkaniczny wyrastający z piargi i jeden z najbardziej charakterystycznych zabytków Kilimandżaro.
almuerzo w Torre de Lava. Na wysokości 4630 m Twoje ciało znajduje się na najwyższej jak dotąd wysokości. I to jest zamierzone. W pobliżu Wieży wędrowcy szlakiem Machamé ruta łączą się od południa i dalej szlak staje się wspólny. Następnie. Zamiast pchać wyżej. Szlak skręca na południe i schodzi stromo i pięknie przez niezwykły las Senecio: gigantyczne gąsienice wyrastające w gęstych skupiskach z wrzosowisk. Zejście z wysokości prawie 700 metrów do obozu Barránco (3950 m) to czysta fizjologia wysokości w działaniu. „Wspinaj się wysoko, śpij nisko”. Produkcja czerwonych krwinek ciężko pracuje. Dziś wieczorem Twoje ciało jest bardziej zaaklimatyzowane niż byłoby bez tego dnia. Obóz Barránco położony jest dramatycznie pod murem Barránco.
Na 6-dniowej trasie dzisiejszy dzień jest najdłuższym i najbardziej wymagającym dniem w górach. Zaczynasz od Muru Barránco. Najsłynniejsza przeszkoda niebędąca szczytem Kilimandżaro. Klif wulkaniczny o wysokości 257 metrów to nietechniczna wspinaczka, ale od dołu wygląda prawie pionowo. Dłonie i stopy pracują razem nad solidnymi skałami wulkanicznymi, a przewodniki powyżej pomagają w odsłoniętych sekcjach. Wejście na górę trwa od jednej do dwóch godzin, a ze szczytu roztaczają się niezwykłe widoki. Wysiłek jest prawdziwy i nagroda. W górze całe południowe pole lodowe płonie bielą, a w dole rozciągają się równiny Tanzanii. Jest niezwykły.
Na trasie 6-dniowej nie ma postoju na nocleg w Karánga. Za Murem podążasz na wschód przez dolinę Karánga. Przeprawa przez strumień Karánga pod wiszącymi lodowcami południowego pola lodowego. I wspinaj się dalej. Szlak wiedzie nieubłaganie przez wysokogórską pustynię. Po południu pojawia się obóz Barafú (4600 m), położony na smaganym wiatrem grzbiecie. Przychodzisz zmęczony. Twoi przewodnicy prowadzą kompleksowe odprawy na szczycie: czas, tempo, sprzęt. Jedz wszystko, co możesz, pij stale i śpij tak wcześnie, jak to możliwe. Budzik nastawiony jest na północ.
Północ. Twój przewodnik obudzi Cię w ciemności i zimnie. Ubierasz się w każdej warstwie. Podstawa termiczna, polar, kurtka ocieplana, parka puchowa, kominiarka, grube rękawiczki. I wyjdź na zewnątrz, w niebo płonące gwiazdami na wysokości 4600 m. Twoja latarka czołowa dołącza do dziesiątek innych, które już poruszają się po zboczu powyżej. „Słup słupowy”. Krok po kroku, oddech po świadomym oddechu. Zwroty na piargi są nieubłagane. Zimno jest głębokie. Ale Twój przewodnik stoi stabilnie obok Ciebie, dostosowuje tempo, czyta Twoje ciało i utrzymuje Cię w ruchu.
Po 5-7 godzinach ciemności i wysiłku wspinasz się na krawędź krateru w Punto Stélla (5756 m). Wschód słońca nad Mero. Różowy, złoty i nieskończony. Pozdrawiam Cię na szczycie afrykańskiego nieba. Ostatni atak: 30 minut wzdłuż krawędzi krateru obok wysokich lodowców do szczytu Uhuru localizado localizado localizado (5895 m). Znak szczytu. Łzy. Cisza. Wszystko, co przeżyłeś przez sześć ciężkich dni, sprowadziło cię tutaj. Zejście przez Mwekę jest długie i nieubłagane. Za Barafú na almuerzo, następnie przez alpejską pustynię, aż do lasu w Mwéka campamento (3100 m). Przybywasz późnym popołudniem, całkowicie wyczerpany, całkowicie zwycięski.
Twój ostatni poranek. Strefa leśna wita Cię z powrotem ciepłem, śpiewem ptaków i bogatym powietrzem. Zejście z obozu Mwéka (3100 m) jest strome i czasami błotniste, ale bogata w tlen na niższych wysokościach ożywia każdy krok. Po 3-5 godzinach brama Mwéka (1640m). Twoi przewodnicy i tragarze zbierają się na ceremonię świętowania. Tradycyjne pieśni, tańce, uściski dłoni. Twój oficjalny certyfikat szczytu Kilimandżaro jest w Twoich rękach. Droga powrotna do Mosi jest cicha, refleksyjna i głęboko satysfakcjonująca. Wspiąłeś się oryginalną zachodnią trasą Kilimandżaro i dotarłeś do najwyższego punktu Afryki.
Rejestracja przy Puerta Londorossi, następnie podróż samochodem przez park narodowy, wspinając się po wyboistej drodze przez strefę leśną do Morum Barrier (3414 m). Wyjście na płaskowyż Shíra to jeden z najbardziej dramatycznych momentów początkowych Kilimandżaro: całe zachodnie zbocze góry rozciąga się przed nami, a szczyt Kíbo wyłania się natychmiast na wschodzie. Żadna inna trasa na Kilimandżaro nie zapewnia takich widoków pierwszego dnia. Lub zaczyna się na tej wysokości. Twój zespół Senderos Refugio przeprowadza końcową kontrolę sprzętu i wyruszasz na wrzosowiska i wrzosowiska.
Dzień 1 w opcji 7-dniowej jest identyczny z opcją 6-dniową, ale masz inną postawę mentalną. Wiesz, że masz w swoim harmonogramie dodatkowy dzień na odpowiednią aklimatyzację, co łagodzi presję psychologiczną, jaką może wywołać wysokość. Trasa jest krótka i łagodna: trawers płaskowyżu o długości 4–5 km do obozu Shíra Uno (3610 m). Popołudniowy wiatr wzmaga się wraz z zachodem słońca. Ułóż się wcześnie. Pij stale. Wczesna kolacja i wcześnie do łóżka. Twoje ciało dotarło na wysokość bez stopniowego zbliżania się leśnymi drogami i odpoczynek jest jego najpilniejszą potrzebą.
Dziś przekraczasz starożytne serce płaskowyżu Shíra. Jedno z najbardziej pierwotnych i fotogenicznych środowisk Kilimandżaro. Płaskowyż to kaldera wulkaniczna znajdująca się na dużej wysokości, która zawaliła się setki tysięcy lat temu. Od horyzontu po horyzont rozciąga się we wszystkich kierunkach: grzbiety skał wulkanicznych, otwarte wrzosowiska, formacje lawy i cisza prawdziwej dziczy. W miarę spaceru potężna kopuła Kíbo zbliża się coraz bardziej na wschód. Na tej wysokości powietrze jest zauważalnie rozrzedzone, a słońce intensywne. Niezbędne są kremy z filtrem przeciwsłonecznym i okulary przeciwsłoneczne.
Katedra Shíra (3750 m) jest głównym punktem dnia. Grupa starożytnych wulkanicznych iglic i przypór wznoszących się dramatycznie nad dnem płaskowyżu, a ich zwietrzałe skalne kolumny przypominają ruiny jakiejś ogromnej naturalnej fortecy. Widoki z podstawy katedry na płaskowyż i w stronę Kíbo są niezwykłe. Z Katedry szlak prowadzi dalej do Obozu Shíra Dos (3840 m), gdzie przybywają wędrowcy Lemósho ruta i dołączają do Was po raz pierwszy. Po dwóch dniach niemal samotności na płaskowyżu obóz nagle ożywił się. Sprawdzanie pulsoksymetrii przez Twoich przewodników. Ciepłe warstwy zakładaj po zachodzie słońca. Jutrzejszy dzień Torre de Lava to najważniejsze wydarzenie aklimatyzacyjne podczas całej wędrówki.
Najważniejszy dzień aklimatyzacyjny na całej trasie Shíra. Szlak wspina się stopniowo na wschód od Shíra Dos przez strefę wysokogórską, obok wulkanicznej formacji Shark's Tooth, w kierunku zachodniego przełomu góry. W górze widoczne są lodowce Północnego Pola Lodowego. Dramatyczny, starożytny i cofający się. Wspinasz się na Torre de Lava (4630 m). Ogromna, wolnostojąca wtyczka wulkaniczna na wysokości prawie 4700 m, jedna z najbardziej spektakularnych atrakcji Kilimandżaro. almuerzo tutaj. Twoje ciało doświadcza największej jak dotąd wysokości.
Trasa Machamé łączy się w pobliżu Wieży Lawowej. Odtąd obóz i szlak stają się bardziej ruchliwe. Następnie szlak skręca na południe i ostro schodzi w dół przez las Senecio: gigantyczne gruzy (drzewa senecios) wyrastają z wrzosowisk w prehistorycznych kępach, a ich ogromne rozety skierowane są ku niebu w obcym krajobrazie, którego prawie nie można znaleźć nigdzie indziej na Ziemi. Zejście na głębokość prawie 700 m do obozu Barránco (3950 m) kończy cykl „wspinaj się wysoko, śpij nisko”. Jedno z najpotężniejszych narzędzi medycyny wysokościowej. Twoja krew wytwarza już więcej czerwonych krwinek. Obóz Barránco, położony bezpośrednio pod ścianą Barránco, jest dramatyczny i piękny. Odpocznij dobrze. Zasłużyłeś na to.
Dzisiejszy dzień rozpoczyna się od ściany Barránco. Jeden z najbardziej ekscytujących i kultowych momentów podczas każdej wędrówki na Kilimandżaro. Z Kampo Barránco 257-metrowy klif wulkaniczny wygląda na niemożliwie stromy, ale wspinaczka przebiega wspaniałą naturalną trasą, wykorzystującą solidne skały wulkaniczne, w nietechnicznym wspinaniu wymagającym rąk i nóg. Twoi przewodnicy ustawiają się powyżej, aby pomagać w najbardziej narażonych sekcjach. Wysiłek trwa 1-2 godziny. Widoki ze szczytu zapierają dech w piersiach: całe południowe pole lodowe świecące w górze, dolina Barránco daleko w dole, równiny Tanzanii ciągnące się w nieskończoność.
Ze szczytu Muru szlak wiedzie na wschód przez szereg grzbietów i dolin wzdłuż Obwodu Południowego, pod spektakularnymi lodowcami Heim, Kersten i Decken na południowym polu lodowym Kilimandżaro. Lodowce te są widoczne z niezwykłej odległości. Wystarczająco blisko, aby poczuć zimno promieniujące z lodu nad tobą. Przekracza się wąwóz Doliny Karánga przed ostatnim krótkim podejściem do obozu Karánga (4000 m). Mniejszy, bardziej kameralny obóz niż Barránco, położony bezpośrednio pod lodowcami. Ta noc to kluczowa zaleta aklimatyzacyjna tej 7-dniowej trasy: jeszcze jedna noc na umiarkowanej wysokości przed ostatecznym atakiem na Barafú. Twoje ciało pięknie się adaptuje. Jutro ostatni krok przed nocą na szczycie.
Krótki, skupiony dzień. Szlak wspina się z Karangi przez wysokogórską pustynię. Nagie piargi wulkaniczne, coraz rozrzedzone powietrze, szerokie widoki. Mijasz skrzyżowanie ze szlakiem zjazdowym Mwéka przed ostatnią wspinaczką do obozu Barafú (4600 m), docierając na miejsce wczesnym popołudniem, aby zmaksymalizować czas odpoczynku przed rozpoczęciem o północy. Barafú jest surowe i smagane wiatrem. „lód” w języku suahili, uzyskiwany dzięki nocom poniżej zera, które zapadają tu szybko po zmroku.
Twoi przewodnicy przeprowadzają pełne odprawy na szczycie: dokładny czas, strategia tempa, czego się spodziewać na każdym przedziale wysokości, nawodnienie i odżywianie podczas ataku oraz protokoły awaryjne. Spakuj warstwy szczytu w odpowiedniej kolejności. Najpierw baza termiczna, na końcu muszla szczytowa, rękawiczki i kominiarka natychmiast dostępne. Zjedz pełny posiłek pomimo wysokości, która tłumi apetyt. Ustaw dwa budziki i postaraj się położyć spać tak wcześnie, jak to możliwe. Za kilka godzin przygoda życia rozpocznie się na ciemnych zboczach powyżej.
Północ. Alarm. Zimno. Wstajesz ze śpiwora i ubierasz się metodycznie. Każda warstwa przebiega we właściwej kolejności. I wyjdź na zewnątrz, w niebo pełne niemożliwych gwiazd na wysokości 4600 m. Twoja latarka czołowa znajduje pierwszy z tysięcy stopni w górę. Nad tobą, w ciemności, gdzieś nieosiągalnie daleko, czeka Szczyt Uhuru localizado localizado localizado. Twój przewodnik wyznacza tempo. Celowo, boleśnie powoli. „Słup słupowy”. Jeden krok. Jeden oddech.
Piargi na południowym zboczu wspinają się godzinami, nieubłaganie. Zimno pogłębia się wraz ze wzrostem wysokości. Twój przewodnik regularnie Cię sprawdza. Nawodnienie, oddychanie, palce u rąk i nóg. Poruszasz się dalej. Po 5-7 godzinach spędzonych w ciemności krawędź krateru w Punto Stélla (5756 m) pojawia się na niebie w chwili, gdy pierwsze światło świtu jaśnieje na pomarańczowo i różowo nad szczytem Mero na wschodzie. Wschód słońca na szczycie Afryki to widok, który na zawsze zmienia człowieka. Potem ostatnie 30 minut wzdłuż krawędzi krateru. Miń rozległe pozostałości starożytnych lodowców Kilimandżaro. Na szczyt Uhuru localizado localizado localizado (5895 m). Najwyższy punkt Afryki. Znak szczytu. Wszystko, na co pracowałeś przez dni i miesiące, dociera tutaj. Ta chwila jest Twoja na zawsze.
Zaraz potem rozpoczyna się zejście przez Mwekę. Długie i nieubłagane. Barafú na almuerzo, potem przez alpejską pustynię, aż powróci las, a powietrze stanie się ciepłe i bogate. Późnym popołudniem wita Cię obóz Mwéka (3100 m). Sen przychodzi przed zmrokiem.
Twój ostatni poranek na Kilimandżaro. Boli każdy mięsień, każdy krok jest w dół, a powietrze staje się bogatsze z każdym metrem w dół. Strefa lasu zamyka się wokół ciebie. Ciepło, śpiew ptaków i zapach ziemi po dniach spędzonych na nagich skałach wulkanicznych i lodzie. Po 3-5 godzinach brama Mwéka (1640m). Twoi przewodnicy i tragarze zbierają się na ceremonię: pieśni, tańce, dumne uściski dłoni, śmiech. Twój oficjalny certyfikat szczytu Kilimandżaro. Złoto dla tych, którzy stali na Szczycie Uhuru localizado localizado localizado. Jest prezentowany.
Podróż powrotna do Mosi jest cicha i ciepła i zapewnia pełną satysfakcję kogoś, kto zrobił coś naprawdę znaczącego. Wspięłeś się oryginalną zachodnią trasą Kilimandżaro. Trasa poprzedzająca Lemósho, która dała sławę płaskowyżowi Shíra, rozpoczynająca się na wysokości, którą większość wspinaczy osiąga dopiero trzeciego dnia. Stałeś na dachu Afryki. Góra bez zmian. Nie jesteś.
Na nocZatrzymuje się
| Obóz | Wysokość | Strefa | Noc | Notatki |
|---|---|---|---|---|
| Obóz Shiry 1 (Obóz Simby) | 3610m | Wrzosowiska / Płaskowyż | Noc 1 (obie) | Osiągnięto po podjechaniu pojazdem do bariery Morum; wejście na płaskowyż; Kíbo widoczny natychmiast; wysokość od dnia 1 |
| Obóz Shiry 2 | 3840m | Wrzosowiska / Płaskowyż | Noc 2 (obie) | Po katedrze Shíra; Trasa Lemósho łączy się tutaj; przejście przez płaskowyż zakończone |
| Obóz Barránco | 3950m | Alpejskie / Dolina | Noc 3 (obie) | Po Torre de Lava (4630 m) dzień „wspinaj się wysoko, śpij nisko”; Machamé ruta łączy się; pod ścianą Barránco i południowymi lodowcami |
| Obóz Karánga | 4000m | Pustynia Alpejska | Noc 4 (7-dniowa) · Pominięte w ciągu 6 dni | Za murem Barránco; pod południowymi lodowcami; krytyczna noc aklimatyzacyjna; ostatni punkt poboru wody przed Barafú |
| Obóz Barafú | 4600 m | Pustynia Arktyczna/Alpejska | Noc 4 (6-dniowa) · Noc 5 (7-dniowa) | Obóz bazowy na szczycie; wszystkie szlaki południowe zbiegają się; najbardziej odsłonięty obóz; wyjazd o północy |
| Szczyt Uhuru localizado localizado localizado | 5895m | Szczyt / Arktyka | Nie dotyczy | Przez Punkt Stélla (5756 m); podejście na południowe piargi; Najwyższy punkt Afryki |
| Obóz Mwéka | 3100 m | Las Górny | Noc 5 (6-dniowa) · Noc 6 (7-dniowa) | Obóz zjazdowy po szczycie; powroty lasu; ostatnia noc w górach; zejście trasą Mwéka |
| Brama Mwéka (wyjście) | 1640m | Las | Nie dotyczy | Dzień 6 (6-dniowy) / Dzień 7 (7-dniowy); certyfikat szczytu; świętowanie załogi; transfer do Mosi |