Shira Trasa

Dzisiaj przejedziesz przez starożytne serce płaskowyżu Shira. Jednego z najbardziej pierwotnych i fotogenicznych środowisk Kilimandżaro. Płaskowyż to kaldera wulkaniczna znajdująca się na dużej wysokości, która zawaliła się setki tysięcy lat temu. Od horyzontu po horyzont rozciąga się we wszystkich kierunkach: grzbiety skał wulkanicznych, otwarte wrzosowiska, formacje lawy i cisza prawdziwej dziczy. W miarę spaceru potężna kopuła Kibo zbliża się coraz bardziej na wschód. Na tej wysokości powietrze jest zauważalnie rozrzedzone, a słońce świeci intensywnie. Kremy z filtrem przeciwsłonecznym i okulary przeciwsłoneczne są niezbędne.

Centralnym punktem dnia jest katedra Shira (3750 m n. P. M.). Skupisko starożytnych wulkanicznych iglic i przypór wznoszących się dramatycznie nad dnem płaskowyżu, a ich zwietrzałe skalne kolumny przypominają ruiny jakiejś ogromnej naturalnej fortecy. Widoki z podstawy katedry na płaskowyż i w kierunku Kibo są niezwykłe. Spod Katedry szlak prowadzi dalej do Obozu Shira 2 (3840 m), gdzie po raz pierwszy przybywają trekkerzy Szlak Lemosho i dołączają do Was. Po dwóch dniach niemal samotności na płaskowyżu obóz nagle ożywił się. Sprawdzanie pulsoksymetrii przez Twoich przewodników. Ciepłe warstwy zakładaj po zachodzie słońca. Jutrzejszy dzień Lava Tower to najważniejsze wydarzenie aklimatyzacyjne podczas całej wędrówki.

Najważniejszy dzień aklimatyzacyjny całego Szlak Shira. Szlak wspina się stopniowo na wschód od Shira 2 przez strefę wysokogórską, obok wulkanicznej formacji Shark's Tooth, w kierunku zachodniego przełomu góry. W górze widoczne są lodowce Północnego Pola Lodowego. Dramatyczne, starożytne i cofające się. Wspinasz się na Lava Tower (4630 m). Ogromną, wolno stojącą wtyczkę wulkaniczną na wysokości prawie 4700 m, jedną z najbardziej dramatycznych atrakcji Kilimandżaro. Lunch tutaj. Twoje ciało doświadcza największej jak dotąd wysokości.

Szlak Machame łączy się w pobliżu Lava Tower. Stąd obóz i szlak stają się bardziej ruchliwe. Następnie szlak skręca na południe i ostro schodzi w dół przez Las Senecio: gigantyczne mielone (drzewa senecios) wyrastają z wrzosowisk w prehistorycznych kępach, a ich ogromne rozety skierowane są ku niebu w obcym krajobrazie, którego prawie nie można znaleźć nigdzie indziej na Ziemi. Zejście z wysokości prawie 700 m do obozu Barranco (3950 m) kończy cykl „wspinaj się wysoko, śpij nisko”. Jedno z najpotężniejszych narzędzi medycyny wysokościowej. Twoja krew wytwarza już więcej czerwonych krwinek. Obóz Barranco, położony bezpośrednio pod ścianą Barranco, jest dramatyczny i piękny. Odpoczywaj dobrze. Zasłużyłeś na to.

Dzisiejszy dzień rozpoczyna się od ściany Barranco. Jednego z najbardziej ekscytujących i kultowych momentów podczas każdej wędrówki po Kilimandżaro. Z Barranco Camp 257-metrowy klif wulkaniczny wygląda na niemożliwie stromy, ale wspinaczka przebiega wspaniałą naturalną trasą, wykorzystującą solidne skały wulkaniczne w nietechnicznym wspinaniu, wymagającym rąk i nóg. Twoi przewodnicy ustawiają się powyżej, aby pomagać w najbardziej narażonych sekcjach. Wysiłek trwa 1-2 godziny. Widoki ze szczytu zapierają dech w piersiach: całe południowe pole lodowe świecące w górze, dolina Barranco daleko w dole, równiny Tanzanii ciągnące się w nieskończoność.

Ze szczytu Muru szlak wiedzie na wschód przez szereg grzbietów i dolin wzdłuż Obwodu Południowego, pod spektakularnymi lodowcami Heim, Kersten i Decken na południowym polu lodowym Kilimandżaro. Lodowce te są widoczne z niezwykłej odległości. Wystarczająco blisko, aby poczuć chłód promieniujący z lodu nad tobą. Przekracza się wąwóz Doliny Karanga przed ostatnią krótką wspinaczką do obozu Karanga (4000 m). Mniejszego, bardziej kameralnego obozu niż Barranco, położonego bezpośrednio pod lodowcami. Ta noc to kluczowa zaleta aklimatyzacyjna tej 7-dniowej trasy: jeszcze jedna noc na umiarkowanej wysokości przed ostatecznym atakiem na Barafu. Twoje ciało pięknie się adaptuje. Jutro ostatni krok przed nocą na szczycie.

Krótki, skupiony dzień. Szlak wspina się z Karangi przez wysokogórską pustynię. Nagie piargi wulkaniczne, coraz rozrzedzone powietrze, szerokie widoki. Mijasz skrzyżowanie ze szlakiem zjazdowym Mweka przed ostatnią wspinaczką do obozu Barafu (4600 m), docierając na miejsce wczesnym popołudniem, aby zmaksymalizować czas odpoczynku przed rozpoczęciem o północy. Barafu jest surowe i smagane wiatrem. „lód” w języku suahili, nadawany przez noce poniżej zera, które zapadają tu szybko po zmroku.

Twoi przewodnicy przeprowadzają pełne odprawy na szczycie: dokładny czas, strategia tempa, czego się spodziewać na każdym przedziale wysokości, nawodnienie i odżywianie podczas ataku oraz protokoły awaryjne. Spakuj warstwy szczytu w odpowiedniej kolejności. Najpierw baza termiczna, na końcu skorupa szczytowa, rękawiczki i kominiarka natychmiast dostępne. Zjedz pełny posiłek pomimo wysokości, która tłumi apetyt. Ustaw dwa budziki i postaraj się położyć spać tak wcześnie, jak to możliwe. Za kilka godzin przygoda życia rozpocznie się na ciemnych zboczach powyżej.

Północ. Alarm. Zimno. Wstajesz ze śpiwora i ubierasz się metodycznie. Każda warstwa układa się we właściwej kolejności. I wychodzisz na zewnątrz, w niebo pełne niemożliwych gwiazd na wysokości 4600 m. Twoja latarka czołowa znajduje pierwszy z tysięcy stopni w górę. Nad tobą, w ciemności, gdzieś nieosiągalnie daleko, czeka Szczyt Uhuru. Twój przewodnik wyznacza tempo. Celowo, boleśnie powolne. „Słup słupowy”. Jeden krok. Jeden oddech.

Piargi serpentynami na południowym zboczu wspinają się godzinami bezlitośnie. Zimno pogłębia się wraz ze wzrostem wysokości. Twój przewodnik regularnie Cię sprawdza. Nawodnienie, oddychanie, palce u rąk i nóg. Poruszasz się dalej. Po 5-7 godzinach spędzonych w ciemności krawędź krateru w Stella Point (5756 m) pojawia się na niebie w chwili, gdy pierwsze światło świtu jaśnieje na pomarańczowo i różowo nad szczytem Mawenzi na wschodzie. Wschód słońca na szczycie Afryki to widok, który na zawsze zmienia człowieka. Następnie ostatnie 30 minut wzdłuż krawędzi krateru. Obok rozległych pozostałości starożytnych lodowców Kilimandżaro. Do szczytu Uhuru (5895 m). Najwyższy punkt Afryki. Znak szczytu. Wszystko, na co pracowałeś przez dni i miesiące, dociera tutaj. Ta chwila jest Twoja na zawsze.

Zaraz potem rozpoczyna się zejście przez Mwekę. Długie i nieubłagane. Lunch w Barafu, potem przez alpejską pustynię, aż powróci las, a powietrze stanie się ciepłe i bogate. Późnym popołudniem wita Cię obóz Mweka (3100 m). Sen przychodzi przed zmrokiem.

Twój ostatni poranek na Kilimandżaro. Boli każdy mięsień, każdy krok jest w dół, a powietrze staje się bogatsze z każdym metrem w dół. Strefa leśna zamyka się wokół ciebie. Ciepło, śpiew ptaków i zapach ziemi po dniach spędzonych na nagich skałach wulkanicznych i lodzie. Po 3-5 godzinach brama Mweka (1640 m). Twoi przewodnicy i tragarze zbierają się na ceremonię: pieśni, tańce, dumne uściski dłoni, śmiech. Przedstawiono Twój oficjalny certyfikat szczytu Kilimandżaro. Złoty dla tych, którzy stanęli na szczycie Uhuru.

Podróż powrotna do Moshi jest cicha i ciepła i zapewnia pełną satysfakcję kogoś, kto zrobił coś naprawdę znaczącego. Wspiąłeś się oryginalną zachodnią trasą Kilimandżaro. Trasą poprzedzającą Lemosho, która dała sławę płaskowyżowi Shira, która zaczyna się na wysokości, którą większość wspinaczy osiąga dopiero trzeciego dnia. I stałeś na dachu Afryki. Góra bez zmian. Nie jesteś.