ÚmbweTrasa

Dziś las deszczowy ustępuje miejsca czemuś dziwniejszemu i bardziej spektakularnemu: Lasowi Senecio. Tutaj olbrzymie mielniki (senecios). Prehistoryczne rośliny drzewiaste występujące wyłącznie w górach Afryki Wschodniej. Powstańcie z wrzosowisk niczym starożytni strażnicy, których ogromne rozety skierowane są ku niebu. Roślinność jest nieziemska, niepodobna do niczego na innych trasach Kilimandżaro na tym etapie. Ścieżka wspina się stopniowo przez strefę wrzosowisk i wrzosowisk, po czym lekko schodzi do doliny Barránco.

Docierasz do obozu Barránco (3950 m). Dramatycznie umiejscowiony pod stromą ścianą Wielkiego Muru Barránco, z lodowcami Heim, Kersten i Decken widocznymi na zboczach powyżej. W tym miejscu trasa Úmbwe łączy się z trasą Southern Circuit i Machamé ruta. Zachodnie wyłom. Najbardziej bezpośrednia, ale i najbardziej niebezpieczna linia szczytu Kilimandżaro. Wieże po lewej stronie. Zamiast tego wejdziesz na szczyt z Barafú przez Punto Stélla. W przypadku opcji 5-dniowej jutro popłyniesz do Barafú bez zatrzymywania się w Karánga. Przygotuj swoje ciało. Jedz dobrze, nawadniaj się intensywnie i przestrzegaj wysokości.

To najbardziej wymagający fizycznie dzień na 5-dniowej trasie. Zaczynasz od Muru Barránco. Nietechniczna wspinaczka o długości 257 metrów po ścianie wulkanicznego klifu tworzącego południową ścianę doliny Barránco. Pomimo swojego przerażającego wyglądu, Mur dobrze trzyma się dłonią i stopą na litej skale, a twoi przewodnicy ustawiają się powyżej, aby pomóc. Wspinaczka trwa 1-2 godziny i nagradza niezwykłymi widokami ze szczytu. W ciągu 5 dni w Karánga nie ma postoju.

Za Murem szlak biegnie na południe i wschód wzdłuż pofałdowanej linii grzbietu nad doliną Karánga. Przeprawa przez kilka stromych wąwozów i grzbietów pod rozległymi południowymi lodowcami. Pojawia się skrzyżowanie w dolinie Karánga, ale można je przebić bez biwakowania. Szlak wspina się równomiernie przez wysokogórską pustynię do obozu Barafú (4600 m n.p.m.), docierając do niego wczesnym popołudniem. Barafú jest surowe, narażone na wiatr i zimne. Wysokość wymaga teraz wszystkiego. Bóle głowy są częste. Jedz, nawadniaj się nieustannie i śpij tak wcześnie, jak to możliwe. Alarm o północy pojawia się w ciągu zaledwie kilku godzin.

Północ. Twoi przewodnicy budzą Cię w absolutnym chłodzie i ciemności. Ubierasz się w każdą dostępną warstwę. Kurtka ocieplana, polarowa, ocieplana, parka puchowa, kominiarka, grube rękawiczki. I wyjdź w noc. Nad tobą szczyt Kilimandżaro wznosi się niewidoczny w ciemności, zimny i rozległy. Światło reflektora pokazuje tylko zbocze piargi przed sobą, krok po kroku.

Podejście wspina się po południowej ścianie krateru niekończącymi się serpentynami. Szczyt Úmbwe ruta prowadzi przez Punto Stélla (5756 m) na krawędzi krateru. Nieco różni się od tras, które dochodzą do Punto de Gílman od wschodu. Piargi są wymagające, a wysokość ekstremalna. Słup słupowy. Godzina za godziną. Następnie. O świcie, po 5-7 godzinach. Dojdziesz do krawędzi krateru w Punto Stélla w chwili, gdy słońce wschodzi w złocisto-karmazynowym blasku nad afrykańskim horyzontem. Ostatni 30-minutowy spacer wzdłuż krawędzi krateru do szczytu Uhuru localizado localizado localizado localizado (5895 m) jest emocjonujący, wyczerpujący i niezapomniany. Najwyższy punkt Afryki. Zasłużyłeś na to.

Zejście przez Mwekę jest długie i nieubłagane dla wyczerpanych nóg. Krótki postój w Barafú na almuerzo, następnie zjazd do obozu Mwéka (3100 m). Las powraca. Powietrze staje się bogate. Przybywasz zdruzgotany, zwycięski i zmieniony.

Twój ostatni dzień. Każdy mięsień protestuje, ale każdy oddech jest bogatszy, każdy krok bliżej ciepłego powietrza i równego gruntu. Zejście z obozu Mwéka (3100 m) przez górną strefę leśną jest strome i czasami błotniste, ale cudownie żywe. Ptaki, ciepło i zapach wilgotnej ziemi zastępujący wczorajszy wulkaniczny chłód. Po 3-5 godzinach dotrzesz do bramy Mwéka (1640 m).

Twoi przewodnicy i tragarze zbierają się na tradycyjne świętowanie. Piosenki, uściski dłoni, śmiech. Otrzymasz oficjalny certyfikat szczytu Kilimandżaro. Droga powrotna do Mosi przenosi Cię z gór do zwykłego świata, który już nigdy nie będzie taki sam. Wspięłeś się na najtrudniejszą trasę Kilimandżaro w najkrótszym czasie. To coś, co może powiedzieć bardzo niewielu ludzi na Ziemi.

Las przechodzi w niezwykły Las Senecio. Gigantyczne grunty wyrastające z wrzosowisk w prehistorycznym i nieziemskim stylu. Szlak stopniowo wspina się w górę, po czym schodzi do Doliny Barránco. W obozie Barránco (3950 m), położonym w dramatycznym miejscu pod Wielkim Murem Barránco i południowymi lodowcami, trasa Úmbwe łączy się z obwodami południowymi i trasami Machamé. Samotność pierwszych dwóch dni ustępuje miejsca większemu wspólnemu obozowi. Twoi przewodnicy dokładnie monitorują wysokość. Pulsoksymetria sprawdza dla każdego. Wczesny obiad, wczesny odpoczynek. W opcji 7-dniowej jutro nie ruszacie obozu. Aklimatyzujesz się tutaj. To jest kluczowa zaleta.

To zdecydowana zaleta 7-dniowej Trasy Úmbwe. Dzień, który oddziela rozsądną próbę zdobycia szczytu od desperackiej. Dziś nie będziecie przenosić obozu. Zamiast tego po śniadaniu przewodnik poprowadzi Cię ścieżką dojazdową Brecha Occidental w stronę lodowca Arrow, wspinając się na wysokość około 4800 m, po czym wrócisz do Barránco. Cykl „wspinaj się wysoko, śpij nisko” to najpotężniejsza fizjologia wysokości: organizm szybko wytwarza dodatkowe czerwone krwinki w odpowiedzi na ekspozycję na dużą wysokość, a następnie odzyskuje siły podczas snu na niższej wysokości. W rezultacie ciało jest znacznie lepiej przygotowane na noc szczytową.

Sama wędrówka jest spektakularna. Dojdziesz do wyższych stoków trasy Brecha Occidental, otoczonych coraz bardziej dramatycznymi formacjami lodowcowymi, z niezwykłymi widokami na południowe pole lodowe i rozległe równiny Tanzanii daleko w dole. Powrót do obozu Barránco na duży almuerzo, popołudniowy odpoczynek i wczesną kolację. Spakuj dziś wieczorem swój sprzęt szczytowy. Jutro czeka Mur Barránco, a za nim Karánga, a następnie Barafú. Jesteś teraz lepiej zaaklimatyzowany niż jakikolwiek turysta korzystający z opcji 5 lub 6-dniowej.

Wypoczęty i dobrze zaaklimatyzowany po wczorajszym odpoczynku i wędrówce zaczynasz dzień od najbardziej charakterystycznego momentu Kilimandżaro poza szczytem: ściany Barránco. Z dołu 257-metrowy klif wulkaniczny wygląda niemal pionowo. Ale trasa inteligentnie wiedzie przez litą skałę wulkaniczną, wykorzystując dobre chwyty i naturalne półki w nietechnicznej wspinaczce wymagającej rąk i nóg. Twoi przewodnicy pomagają w kluczowych punktach. Zajmuje to 1-2 godziny i zapewnia niezwykłe widoki ze szczytu: południowe pole lodowe powyżej, całą dolinę Barránco poniżej i równiny Tanzanii rozciągające się po każdy horyzont.

Od szczytu Muru szlak biegnie na wschód wzdłuż Obwodu Południowego. Przeprawa przez wąwóz Karánga i wspinaczka pod spektakularnymi lodospadami południowych lodowców Kilimandżaro. Lodowce Heim, Kersten i Decken świecą nad tobą na biało. Kampo Karánga (3960 m) to piękny, kameralny obóz w dolinie z pięknym widokiem na lodowiec. Jutro krótki atak do Barafú. Dziś sen przychodzi łatwo. Zasłużyłeś na to i jesteś gotowy.

Krótki, skupiony dzień. Szlak wspina się z Karangi przez wysokogórską pustynię. Nagie skały wulkaniczne i piargi, rozrzedzone powietrze, szeroko otwarte niebo. Węzeł szlaku zejściowego Mwéka wyznacza ważny punkt orientacyjny: dalej wszystko prowadzi w górę, aż do szczytu. Na smaganym wiatrem grzbiecie pojawia się obóz Barafú (4600 m). Surowy, zimny i celowy. W tym miejscu wszystkie trasy zbiegają się w celu ostatecznego ataku. Przyjeżdżasz wczesnym popołudniem, zapewniając maksymalny czas odpoczynku.

Twoi przewodnicy prowadzą kompleksowe odprawy: godzina odlotu o północy, dokładne tempo, strategia nawadniania i odżywiania podczas ataku szczytowego, sygnały dotyczące niebezpieczeństwa wysokościowego i procedury awaryjne. Ułóż każdą warstwę w odpowiedniej kolejności. Podstawa termiczna na dole, skorupa szczytowa na górze, rękawiczki i kominiarka dostępne w ciągu jednej sekundy w ciemności. Zjedz wszystko, co masz na talerzu. Ustaw dwa alarmy. Dach Afryki jest oddalony o około dziewięć godzin drogi.

Północ. Alarm. Zimno. Ciemność. Ubierasz się metodycznie i wychodzisz na nocne niebo płonące gwiazdami. Twój reflektor znajduje pierwszy z dziesięciu tysięcy stopni w górę. Zbocze piargu rozciąga się nad tobą w ciemność. „Słup słupowy”. Twój przewodnik jest stały, cierpliwy i całkowicie skupiony na Tobie. Jeden krok. Jeden oddech. Godzina za godziną.

Pięć do siedmiu godzin ciemności i determinacji doprowadzi Cię do Punto Stélla (5756 m) na krawędzi krateru, w chwili, gdy słońce wschodzi nad szczytem Mero i afrykańskimi równinami daleko w dole, o świcie o niemożliwych kolorach. Ostatnie 30 minut wzdłuż krawędzi krateru. Mijamy imponujące pozostałości starożytnych lodowców Kilimandżaro. Prowadzi na szczyt Uhuru localizado localizado localizado localizado (5895 m). Najwyższy punkt Afryki. Znak, łzy, fotografia, cisza. To wszystko, co sobie wyobrażałeś i więcej.

Zejście przez Mwekę jest długie i nieubłagane. W dół przez Barafú na almuerzo, w dół przez alpejską pustynię, aż powróci las, a powietrze stanie się gęste i ciepłe. Obóz Mwéka (3100 m) przybywa późnym popołudniem. Śpisz przed zmrokiem.

Twój ostatni poranek. Ciało boli, serce jest pełne. Zejście z obozu Mwéka (3100 m) przez górny las jest strome i czasami błotniste, ale bogate powietrze, ciepło i śpiew ptaków w strefie leśnej regenerują się po dniach spędzonych w wysokogórskim chłodzie. Po 3-5 godzinach brama Mwéka (1640m). Ceremonia: Twoi przewodnicy i tragarze śpiewają, tańczą i świętują. Twój oficjalny certyfikat szczytu Kilimandżaro. Złoto dla Uhuru localizado localizado localizado localizado. Oddaje się w Twoje ręce.

Powrót do Mosi niesie ze sobą cichą satysfakcję kogoś, kto zrobił coś naprawdę trudnego. Wybrałeś Trasę Úmbwe, najtrudniejszą ścieżkę. Wybrałeś opcję 7-dniową, mądrą ścieżkę. I dotarłeś na dach Afryki. Góra nadal tam jest. Niezmienny, ogromny, obojętny. Ale nie jesteś. Zmieniłeś się na zawsze.