Umbwe Trasa

Dziś las deszczowy ustępuje miejsca czemuś dziwniejszemu i bardziej spektakularnemu: lasowi Senecio. Tutaj gigantyczne mielone (senecios). Prehistoryczne rośliny drzewiaste występujące wyłącznie w górach Afryki Wschodniej. Wznoszą się z wrzosowisk niczym starożytni strażnicy, a ich ogromne rozety skierowane są ku niebu. Roślinność jest nieziemska, niepodobna do niczego na innych trasach Kilimandżaro na tym etapie. Ścieżka wspina się stopniowo przez strefę wrzosowisk i wrzosowisk, po czym lekko schodzi do doliny Barranco.

Docierasz do obozu Barranco (3950 m n. P. M.). Dramatycznie położonego pod stromą ścianą Wielkiego Muru Barranco, z lodowcami Heim, Kersten i Decken widocznymi na zboczach powyżej. W tym miejscu Szlak Umbwe łączy się z Torem Południowym i Szlak Machame. Zachodni Wyłom. Najbardziej bezpośrednia, ale najbardziej niebezpieczna linia szczytu Kilimandżaro. Góruje po lewej stronie. Zamiast tego wejdziesz na szczyt z Barafu przez Stella Point. W przypadku opcji 5-dniowej jutro popłyniesz do Barafu bez zatrzymywania się w Karanga. Przygotuj swoje ciało. Jedz dobrze, intensywnie nawadniaj i przestrzegaj wysokości.

To najbardziej wymagający fizycznie dzień na 5-dniowej trasie. Zaczynasz od ściany Barranco. 257-metrowej, nietechnicznej wspinaczki po ścianie wulkanicznego klifu tworzącego południową ścianę doliny Barranco. Pomimo swojego przerażającego wyglądu, Mur dobrze trzyma się dłonią i stopą na litej skale, a twoi przewodnicy ustawiają się powyżej, aby pomagać. Wejście trwa 1-2 godziny i nagradza niezwykłymi widokami ze szczytu. W ciągu 5 dni w Karanga nie ma postoju.

Za Murem szlak biegnie na południe i wschód wzdłuż pofałdowanej linii grzbietu nad doliną Karanga, przecinając kilka stromych wąwozów i grzbietów pod rozległymi południowymi lodowcami. Pojawia się skrzyżowanie w dolinie Karanga, ale można je przebić bez biwakowania. Szlak wspina się równomiernie przez wysokogórską pustynię do obozu Barafu (4600 m n. P. M.), docierając do niego wczesnym popołudniem. Barafu jest surowe, narażone na wiatr i zimne. Wysokość wymaga teraz wszystkiego. Częste są bóle głowy. Jedz, nawadniaj się nieustannie i śpij tak wcześnie, jak to możliwe. Alarm o północy pojawia się w ciągu zaledwie kilku godzin.

Północ. Twoi przewodnicy budzą Cię w absolutnym chłodzie i ciemności. Ubierasz się w każdą dostępną warstwę. Ocieplaną, polarową, ocieplaną kurtkę, puchową parkę, kominiarkę, grube rękawiczki. I wychodzisz w noc. Nad tobą szczyt Kilimandżaro wznosi się niewidoczny w ciemności, zimny i rozległy. Światło reflektora pokazuje tylko zbocze piargi przed sobą, krok po kroku.

Podejście wspina się po południowej ścianie krateru niekończącymi się serpentynami. Szczyty Szlak Umbwe prowadzą przez Stella Point (5756 m n. P. M.) na krawędzi krateru. Nieco różnią się od tras prowadzących do Gilman's Point od wschodu. Piargi są wymagające, a wysokość ekstremalna. Słup słupowy. Godzina za godziną. Następnie. O świcie, po 5-7 godzinach. Osiągasz szczyt krateru w Stella Point w chwili, gdy słońce wschodzi w złocisto-karmazynowym blasku nad afrykańskim horyzontem. Ostatni 30-minutowy spacer krawędzią krateru do szczytu Uhuru (5895 m) jest emocjonujący, wyczerpujący i niezapomniany. Najwyższy punkt Afryki. Zasłużyłeś na to.

Zejście przez Mwekę jest długie i nieubłagane dla wyczerpanych nóg. Krótki postój w Barafu na lunch, następnie zjazd do obozu Mweka (3100 m). Las powraca. Powietrze staje się bogate. Przybywasz zdruzgotany, zwycięski i zmieniony.

Twój ostatni dzień. Każdy mięsień protestuje, ale każdy oddech jest bogatszy, każdy krok bliżej ciepłego powietrza i równego gruntu. Zejście z obozu Mweka (3100 m) przez górną strefę leśną jest strome i czasami błotniste, ale cudownie żywe. Ptaki, ciepło i zapach wilgotnej ziemi zastępujący wczorajszy wulkaniczny chłód. Po 3-5 godzinach dotrzesz do bramy Mweka (1640 m).

Twoi przewodnicy i tragarze zbierają się na tradycyjne uroczystości. Pieśni, uściski dłoni, śmiech. Otrzymasz oficjalny certyfikat szczytu Kilimandżaro. Droga powrotna do Moshi przenosi Cię z gór do zwykłego świata, który już nigdy nie będzie taki sam. Wspięłeś się na najtrudniejszą trasę Kilimandżaro w najkrótszym czasie. To coś, co może powiedzieć bardzo niewielu ludzi na Ziemi.

Las przechodzi w niezwykły Las Senecio. Gigantyczne grunty wyrastające z wrzosowisk, prehistoryczne i nieziemskie. Szlak stopniowo wspina się w górę, po czym schodzi do Doliny Barranco. W Barranco Camp (3950 m), dramatycznie położonym pod Wielkim Murem Barranco i południowymi lodowcami, Szlak Umbwe łączy się z torami południowymi i Szlak Machame. Samotność pierwszych dwóch dni ustępuje miejsca większemu wspólnemu obozowi. Twoi przewodnicy dokładnie monitorują wysokość. Wszyscy sprawdzają pulsoksymetrię. Wczesny obiad, wczesny odpoczynek. W przypadku opcji 7-dniowej jutro nie zmieniasz obozu. Aklimatyzujesz się tutaj. To jest kluczowa zaleta.

To zdecydowana zaleta 7-dniowego Szlaku Umbwe. Dzień oddzielający rozsądną próbę zdobycia szczytu od desperackiej. Dziś nie będziecie przenosić obozu. Zamiast tego po śniadaniu przewodnik poprowadzi Cię ścieżką dojazdową Western Breach w stronę lodowca Arrow, wspinając się na wysokość około 4800 m, po czym wrócisz do Barranco. Cykl „wspinaj się wysoko, śpij nisko” to najpotężniejsza fizjologia wysokości: organizm szybko wytwarza dodatkowe czerwone krwinki w odpowiedzi na ekspozycję na dużą wysokość, a następnie odzyskuje siły podczas snu na niższej wysokości. W rezultacie ciało jest znacznie lepiej przygotowane na noc szczytową.

Sama wędrówka jest spektakularna. Dojdziesz do wyższych stoków trasy Western Breach, otoczonych coraz bardziej dramatycznymi formacjami lodowcowymi, z niezwykłymi widokami na południowe pole lodowe i rozległe równiny Tanzanii daleko w dole. Powrót do obozu Barranco na duży lunch, popołudniowy odpoczynek i wczesną kolację. Spakuj dziś wieczorem swój sprzęt szczytowy. Jutro czeka Mur Barranco, a za nim Karanga, a następnie Barafu. Jesteś teraz lepiej zaaklimatyzowany niż jakikolwiek turysta korzystający z opcji 5 lub 6-dniowej.

Wypoczęty i dobrze zaaklimatyzowany po wczorajszym odpoczynku i wędrówce zaczynasz dzień od najbardziej charakterystycznego momentu Kilimandżaro poza szczytem: ściany Barranco. Wulkaniczny klif o długości 257 metrów z dołu wygląda niemal pionowo, ale trasa inteligentnie wiedzie przez litą skałę wulkaniczną, wykorzystując dobre chwyty i naturalne półki w nietechnicznej wspinaczce wymagającej rąk i nóg. Twoi przewodnicy pomagają w kluczowych punktach. Zajmuje to 1-2 godziny i zapewnia niezwykłe widoki ze szczytu: południowe pole lodowe powyżej, całą dolinę Barranco poniżej i równiny Tanzanii rozciągające się po każdy horyzont.

Ze szczytu Muru szlak wiedzie na wschód wzdłuż Obwodu Południowego. Przecinając wąwóz Karanga i wspinając się pod spektakularnymi lodospadami południowych lodowców Kilimandżaro. Lodowce Heim, Kersten i Decken świecą nad tobą na biało. Karanga Camp (3960 m) to piękny, kameralny obóz w dolinie z pięknym widokiem na lodowiec. Jutro krótki atak do Barafu. Tej nocy sen przychodzi łatwo. Zasłużyłeś na to i jesteś gotowy.

Krótki, skupiony dzień. Szlak wspina się z Karangi przez wysokogórską pustynię. Nagie skały wulkaniczne i piargi, rozrzedzone powietrze, szeroko otwarte niebo. Węzeł szlaku zejściowego Mweka wyznacza ważny punkt orientacyjny: dalej wszystko prowadzi w górę, aż do szczytu. Obóz Barafu (4600 m) pojawia się na smaganym wiatrem grzbiecie. Surowy, zimny i celowy. W tym miejscu wszystkie trasy zbiegają się w celu ostatecznego ataku. Przyjeżdżasz wczesnym popołudniem, zapewniając maksymalny czas odpoczynku.

Twoi przewodnicy prowadzą kompleksowe odprawy: godzina odlotu o północy, dokładne tempo, strategia nawadniania i odżywiania podczas ataku szczytowego, sygnały ostrzegające o niebezpieczeństwie wysokościowym i procedury awaryjne. Spakuj każdą warstwę w odpowiedniej kolejności. Podstawa termiczna na dole, skorupa szczytowa na górze, rękawiczki i kominiarka dostępne w ciągu jednej sekundy w ciemności. Zjedz wszystko, co masz na talerzu. Ustaw dwa alarmy. Dach Afryki jest oddalony o około dziewięć godzin drogi.

Północ. Alarm. Zimno. Ciemność. Ubierasz się metodycznie i wychodzisz na nocne niebo płonące gwiazdami. Twój reflektor znajduje pierwszy z dziesięciu tysięcy stopni w górę. Zbocze piargu rozciąga się nad tobą w ciemność. „Słup słupowy”. Twój przewodnik jest stały, cierpliwy i całkowicie skupiony na Tobie. Jeden krok. Jeden oddech. Godzina za godziną.

Pięć do siedmiu godzin ciemności i determinacji doprowadzi Cię do Stella Point (5756 m) na krawędzi krateru, gdy słońce wschodzi nad szczytem Mawenzi i afrykańskimi równinami daleko w dole, o świcie o niemożliwych kolorach. Ostatnie 30 minut wzdłuż krawędzi krateru. Obok wysokich pozostałości starożytnych lodowców Kilimandżaro. Prowadzi do szczytu Uhuru (5895 m). Najwyższy punkt Afryki. Znak, łzy, fotografia, cisza. To wszystko, co sobie wyobrażałeś i więcej.

Zejście przez Mweka jest długie i nieubłagane. W dół przez Barafu na lunch, w dół przez alpejską pustynię, aż do powrotu lasu, a powietrze stanie się gęste i ciepłe. Obóz Mweka (3100 m) przybywa późnym popołudniem. Śpisz przed zmrokiem.

Twój ostatni poranek. Ciało boli, serce jest pełne. Zejście z obozu Mweka (3100 m) przez górny las jest strome i czasami błotniste, ale bogate powietrze, ciepło i śpiew ptaków w strefie leśnej regenerują się po dniach spędzonych w wysokim alpejskim chłodzie. Po 3-5 godzinach brama Mweka (1640 m). Ceremonia: Twoi przewodnicy i tragarze śpiewają, tańczą i świętują. Twój oficjalny Certyfikat Szczytu Kilimandżaro. Złoto dla Uhuru. Jest w twoich rękach.

Droga powrotna do Moshi niesie ze sobą cichą satysfakcję kogoś, kto zrobił coś naprawdę trudnego. Wybrałeś Szlak Umbwe, najtrudniejszą ścieżkę. Wybrałeś opcję 7-dniową, mądrą ścieżkę. I dotarłeś na dach Afryki. Góra nadal tam jest. Niezmieniona, ogromna, obojętna. Ale nie jesteś. Zmieniłeś się na zawsze.