ShíraTrasa

Dziś przekraczasz serce płaskowyżu Shíra. Jeden z najstarszych i najbardziej dramatycznych krajobrazów Kilimandżaro. Płaskowyż był niegdyś trzecim szczytem wulkanu, który setki tysięcy lat temu zapadł się do wewnątrz, tworząc rozległą otwartą kalderę, którą obecnie przemierzasz. Szlak wije się na wschód przez skały wulkaniczne, grzbiety lawy i otwarte wrzosowiska, z coraz wyraźniejszymi widokami na szczyt Kíbo wyłaniający się na wschodzie. Niebo jest tu ogromne. Prawie nie ma roślinności wyższej niż kolano.

Centralnym punktem dnia jest Katedra Shíra (3750 m). Wspaniałe skupisko iglic i przypór ze skał wulkanicznych wznoszących się z dna płaskowyżu, otoczone szczytami starożytnej lawy. Jest to jeden z trzech szczytów Kilimandżaro i odrębny świat do odkrycia. Od katedry szlak biegnie dalej na wschód do obozu Shíra Dos (3840 m). Miejsce, w którym wędrowcy szlakiem Lemósho docierają trzeciego dnia. Po raz pierwszy na szlaku Shíra masz towarzystwo w obozie. Przewodnicy przeprowadzają dla wszystkich dokładną kontrolę wysokości. Na płaskowyżu często pojawia się popołudniowa mgła. Po kolacji ułóż się warstwowo i idź spać tak wcześnie, jak to możliwe.

To decydujący dzień aklimatyzacji Szlaku Shíra. Dzień, który działa potężnie na Twoją korzyść, jeśli na to pozwolisz. Szlak wspina się stopniowo na wschód od Shíra Dos, opuszczając płaskowyż i wkraczając w strefę wysokogórską pod lodowcami Brecha Occidental. Dramatycznym punktem orientacyjnym na początku dnia jest Ząb Rekina, imponująca iglica wulkanu. Ścieżka wspina się wśród rzadkiej roślinności wysokogórskiej do Torre de Lava (4630 m). Ogromny korek wulkaniczny wyrastający z piargi i jeden z najbardziej charakterystycznych zabytków Kilimandżaro.

almuerzo w Torre de Lava. Na wysokości 4630 m Twoje ciało znajduje się na najwyższej jak dotąd wysokości. I to jest zamierzone. W pobliżu Wieży wędrowcy szlakiem Machamé ruta łączą się od południa i dalej szlak staje się wspólny. Następnie. Zamiast pchać wyżej. Szlak skręca na południe i schodzi stromo i pięknie przez niezwykły las Senecio: gigantyczne gąsienice wyrastające w gęstych skupiskach z wrzosowisk. Zejście z wysokości prawie 700 metrów do obozu Barránco (3950 m) to czysta fizjologia wysokości w działaniu. „Wspinaj się wysoko, śpij nisko”. Produkcja czerwonych krwinek ciężko pracuje. Dziś wieczorem Twoje ciało jest bardziej zaaklimatyzowane niż byłoby bez tego dnia. Obóz Barránco położony jest dramatycznie pod murem Barránco.

Na 6-dniowej trasie dzisiejszy dzień jest najdłuższym i najbardziej wymagającym dniem w górach. Zaczynasz od Muru Barránco. Najsłynniejsza przeszkoda niebędąca szczytem Kilimandżaro. Klif wulkaniczny o wysokości 257 metrów to nietechniczna wspinaczka, ale od dołu wygląda prawie pionowo. Dłonie i stopy pracują razem nad solidnymi skałami wulkanicznymi, a przewodniki powyżej pomagają w odsłoniętych sekcjach. Wejście na górę trwa od jednej do dwóch godzin, a ze szczytu roztaczają się niezwykłe widoki. Wysiłek jest prawdziwy i nagroda. W górze całe południowe pole lodowe płonie bielą, a w dole rozciągają się równiny Tanzanii. Jest niezwykły.

Na trasie 6-dniowej nie ma postoju na nocleg w Karánga. Za Murem podążasz na wschód przez dolinę Karánga. Przeprawa przez strumień Karánga pod wiszącymi lodowcami południowego pola lodowego. I wspinaj się dalej. Szlak wiedzie nieubłaganie przez wysokogórską pustynię. Po południu pojawia się obóz Barafú (4600 m), położony na smaganym wiatrem grzbiecie. Przychodzisz zmęczony. Twoi przewodnicy prowadzą kompleksowe odprawy na szczycie: czas, tempo, sprzęt. Jedz wszystko, co możesz, pij stale i śpij tak wcześnie, jak to możliwe. Budzik nastawiony jest na północ.

Północ. Twój przewodnik obudzi Cię w ciemności i zimnie. Ubierasz się w każdej warstwie. Podstawa termiczna, polar, kurtka ocieplana, parka puchowa, kominiarka, grube rękawiczki. I wyjdź na zewnątrz, w niebo płonące gwiazdami na wysokości 4600 m. Twoja latarka czołowa dołącza do dziesiątek innych, które już poruszają się po zboczu powyżej. „Słup słupowy”. Krok po kroku, oddech po świadomym oddechu. Zwroty na piargi są nieubłagane. Zimno jest głębokie. Ale Twój przewodnik stoi stabilnie obok Ciebie, dostosowuje tempo, czyta Twoje ciało i utrzymuje Cię w ruchu.

Po 5-7 godzinach ciemności i wysiłku wspinasz się na krawędź krateru w Punto Stélla (5756 m). Wschód słońca nad Mero. Różowy, złoty i nieskończony. Pozdrawiam Cię na szczycie afrykańskiego nieba. Ostatni atak: 30 minut wzdłuż krawędzi krateru obok wysokich lodowców do szczytu Uhuru localizado localizado localizado (5895 m). Znak szczytu. Łzy. Cisza. Wszystko, co przeżyłeś przez sześć ciężkich dni, sprowadziło cię tutaj. Zejście przez Mwekę jest długie i nieubłagane. Za Barafú na almuerzo, następnie przez alpejską pustynię, aż do lasu w Mwéka campamento (3100 m). Przybywasz późnym popołudniem, całkowicie wyczerpany, całkowicie zwycięski.

Twój ostatni poranek. Strefa leśna wita Cię z powrotem ciepłem, śpiewem ptaków i bogatym powietrzem. Zejście z obozu Mwéka (3100 m) jest strome i czasami błotniste, ale bogata w tlen na niższych wysokościach ożywia każdy krok. Po 3-5 godzinach brama Mwéka (1640m). Twoi przewodnicy i tragarze zbierają się na ceremonię świętowania. Tradycyjne pieśni, tańce, uściski dłoni. Twój oficjalny certyfikat szczytu Kilimandżaro jest w Twoich rękach. Droga powrotna do Mosi jest cicha, refleksyjna i głęboko satysfakcjonująca. Wspiąłeś się oryginalną zachodnią trasą Kilimandżaro i dotarłeś do najwyższego punktu Afryki.