Shira Trasa

Dziś przekraczasz serce płaskowyżu Shira. Jeden z najstarszych i najbardziej dramatycznych krajobrazów Kilimandżaro. Płaskowyż był niegdyś trzecim szczytem wulkanu, który setki tysięcy lat temu zapadł się do wewnątrz, tworząc rozległą otwartą kalderę, którą obecnie przemierzasz. Szlak wije się na wschód przez skały wulkaniczne, grzbiety lawy i otwarte wrzosowiska, z coraz wyraźniejszymi widokami na szczyt Kibo wyłaniający się na wschodzie. Niebo jest tu ogromne. Prawie nie ma roślinności wyższej niż kolano.

Centralnym punktem dnia jest katedra Shira (3750 m). Wspaniałe skupisko iglic i przypór ze skał wulkanicznych wznoszących się z dna płaskowyżu, otoczone szczytami starożytnej lawy. Jest to jeden z trzech szczytów Kilimandżaro i odrębny świat do odkrycia. Od katedry szlak biegnie dalej na wschód do obozu Shira 2 (3840 m). Miejsce, w którym wędrowcy szlakiem Lemosho docierają trzeciego dnia. Po raz pierwszy na szlaku Shira masz towarzystwo w obozie. Przewodnicy przeprowadzają dla wszystkich dokładną kontrolę wysokości. Na płaskowyżu często pojawia się popołudniowa mgła. Po kolacji ułóż się warstwowo i idź spać tak wcześnie, jak to możliwe.

To najważniejszy dzień aklimatyzacji na Szlaku Shira. Dzień, który działa potężnie na Twoją korzyść, jeśli na to pozwolisz. Szlak wspina się stopniowo na wschód od Shira 2, opuszczając płaskowyż i wkraczając w strefę wysokogórską pod lodowcami Western Breach. Dramatycznym punktem orientacyjnym na początku dnia jest Ząb Rekina, imponująca iglica wulkanu. Ścieżka wspina się wśród rzadkiej roślinności wysokogórskiej do Lava Tower (4630 m). Ogromny korek wulkaniczny wyrastający z piargi i jeden z najbardziej charakterystycznych zabytków Kilimandżaro.

Lunch w Lava Tower. Na wysokości 4630 m Twoje ciało znajduje się na najwyższej jak dotąd wysokości. I to jest zamierzone. W pobliżu Wieży wędrowcy szlakiem Machame Route łączą się od południa i dalej szlak staje się wspólny. Następnie. Zamiast pchać wyżej. Szlak skręca na południe i schodzi stromo i pięknie przez niezwykły las Senecio: gigantyczne gąsienice wyrastające w gęstych skupiskach z wrzosowisk. Zejście z wysokości prawie 700 metrów do obozu Barranco (3950 m) to czysta fizjologia wysokości w akcji. „Wspinaj się wysoko, śpij nisko”. Produkcja czerwonych krwinek ciężko pracuje. Dziś wieczorem Twoje ciało jest bardziej zaaklimatyzowane niż byłoby bez tego dnia. Obóz Barranco położony jest dramatycznie pod murem Barranco.

Na 6-dniowej trasie dzisiejszy dzień jest najdłuższym i najbardziej wymagającym dniem w górach. Zaczynasz od Muru Barranco. Najsłynniejsza przeszkoda niebędąca szczytem Kilimandżaro. Klif wulkaniczny o wysokości 257 metrów to nietechniczna wspinaczka, ale od dołu wygląda prawie pionowo. Dłonie i stopy pracują razem nad solidnymi skałami wulkanicznymi, a przewodniki powyżej pomagają w odsłoniętych sekcjach. Wejście na górę trwa od jednej do dwóch godzin, a ze szczytu roztaczają się niezwykłe widoki. Wysiłek jest prawdziwy i nagroda. W górze całe południowe pole lodowe płonie bielą, a w dole rozciągają się równiny Tanzanii. Jest niezwykły.

Na 6-dniowej trasie nie ma noclegu w Karanga. Za Murem podążasz na wschód przez dolinę Karanga. Przeprawa przez strumień Karanga pod wiszącymi lodowcami południowego pola lodowego. I wspinaj się dalej. Szlak wiedzie nieubłaganie przez wysokogórską pustynię. Po południu pojawia się obóz Barafu (4600 m), położony na smaganym wiatrem grzbiecie. Przychodzisz zmęczony. Twoi przewodnicy prowadzą kompleksowe odprawy na szczycie: czas, tempo, sprzęt. Jedz wszystko, co możesz, pij stale i śpij tak wcześnie, jak to możliwe. Budzik nastawiony jest na północ.

Północ. Twój przewodnik obudzi Cię w ciemności i zimnie. Ubierasz się w każdej warstwie. Podstawa termiczna, polar, kurtka ocieplana, parka puchowa, kominiarka, grube rękawiczki. I wyjdź na zewnątrz, w niebo płonące gwiazdami na wysokości 4600 m. Twoja latarka czołowa dołącza do dziesiątek innych, które już poruszają się po zboczu powyżej. „Słup słupowy”. Krok po kroku, oddech po świadomym oddechu. Zwroty na piargi są nieubłagane. Zimno jest głębokie. Ale Twój przewodnik stoi stabilnie obok Ciebie, dostosowuje tempo, czyta Twoje ciało i utrzymuje Cię w ruchu.

Po 5-7 godzinach ciemności i wysiłku wspinasz się na krawędź krateru w Stella Point (5756 m). Wschód słońca nad Mawenzi. Różowy, złoty i nieskończony. Pozdrawiam Cię na szczycie afrykańskiego nieba. Ostatni atak: 30 minut wzdłuż krawędzi krateru obok wysokich lodowców do szczytu Uhuru (5895 m). Znak szczytu. Łzy. Cisza. Wszystko, co przeżyłeś przez sześć ciężkich dni, sprowadziło cię tutaj. Zejście przez Mwekę jest długie i nieubłagane. Za Barafu na lunch, następnie przez alpejską pustynię, aż do lasu w Mweka Camp (3100 m). Przybywasz późnym popołudniem, całkowicie wyczerpany, całkowicie zwycięski.

Twój ostatni poranek. Strefa leśna wita Cię z powrotem ciepłem, śpiewem ptaków i bogatym powietrzem. Zejście z obozu Mweka (3100 m) jest strome i czasami błotniste, ale bogata w tlen na niższych wysokościach ożywia każdy krok. Po 3-5 godzinach brama Mweka (1640m). Twoi przewodnicy i tragarze zbierają się na ceremonię świętowania. Tradycyjne pieśni, tańce, uściski dłoni. Twój oficjalny certyfikat szczytu Kilimandżaro jest w Twoich rękach. Droga powrotna do Moshi jest cicha, refleksyjna i głęboko satysfakcjonująca. Wspiąłeś się oryginalną zachodnią trasą Kilimandżaro i dotarłeś do najwyższego punktu Afryki.