Obwód północnyTrasa, 9 dni

Las deszczowy staje się coraz cieńszy i ustępuje w miarę wspinaczki. Drzewa stają się krótsze i porośnięte wrzosami, a następnie przechodzą w otwarte wrzosowiska zdominowane przez gigantyczne senecios (masy drzewne) i lobelie, dziwaczne, prehistoryczne rośliny, które wyglądają jak coś ze świata fantasy. Szlak wije się w górę i w dół przez kilka grzbietów, cały czas nabierając wysokości, zanim wyskoczysz na wspaniały płaskowyż Shíra.

Po raz pierwszy moim oczom ukazuje się Szczyt Kíbo, masywny, pokryty śniegiem i zapierający dech w piersiach. Po 5-6 godzinach dotrzesz do obozu Shíra 1 (3500 m), położonego na starożytnej kalderze zawalonego trzeciego szczytu Kilimandżaro. Twoi przewodnicy prowadzą krótką wędrówkę aklimatyzacyjną przed kolacją, pomagając Twojemu ciału zacząć przystosowywać się do wysokości. Odpoczywaj dobrze, podróż się rozpoczęła.

Dzisiejszy dzień jest zdecydowaną zaletą 9-dniowego Toru Północnego, dodatkowy dzień aklimatyzacyjny, który robi różnicę. Przemierzasz górny płaskowyż Shíra, mijając trawiaste wrzosowiska i fascynujące formacje skał wulkanicznych. Objazd do katedry Shíra (3900 m) – ogromnej skalnej przypory otoczonej iglicami – nagradza tych, którzy mają energię na krótką wspinaczkę, niezapomnianymi widokami na górę Mero unoszącą się ponad chmurami na zachodzie.

Docierasz do obozu Shíra 2 (3850 m), zwanego także Shíra cabana, gdzie na krótko dołączasz do wędrowców Machamé ruta, zanim udają się na południe. Widoki na dolinę i zachodnie przełamanie Kilimandżaro powyżej są oszałamiające. Płaskowyż jest odsłonięty, a temperatury w nocy gwałtownie spadają – przygotuj się na ujemne temperatury. Aklimatyzacyjny spacer dalej w górę granią przed kolacją zmaksymalizuje adaptację organizmu do wysokości przed wymagającym północnym trawersem, który rozpocznie się jutro.

Jeden z najważniejszych dni całej wędrówki. Wspinasz się stopniowo przez wysokogórską pustynię, podążając głównym szlakiem aż do kultowej Wieży Lawowej (4600 m) – imponującej formacji wulkanicznej, po obu stronach której znajduje się równie słynna skała Ząb Rekina. Lunch w Torre de Lava daje czas na rozkoszowanie się niezwykłymi panoramicznymi widokami i poczucie wysokości. Na wysokości 4600 m Twoje ciało znajduje się na najwyższej jak dotąd wysokości, i jest to zamierzone.

Po lunchu Obwód Północny oddziela się od innych tras i kieruje się na północ. Schodzisz do obozu Cabana Moir kampo (4200 m n.p.m.) – śpisz niżej niż tam, gdzie zjadłeś lunch, kończąc potężny cykl aklimatyzacyjny „wspinaj się wysoko, śpij nisko”. Dzięki wczorajszej dodatkowej nocy w Shíra 2 przybywacie tu silniejsi i lepiej przystosowani niż w opcji 8-dniowej. Cabana Moir to piękny, odległy obóz schowany za granią z pięknymi widokami na płaskowyż Shíra. Stąd pożegnasz się z zatłoczonymi trasami południowymi. Prawdziwa dzicz na torze północnym zacznie się jutro.

TO DEFINIUJĄCY DZIEŃ, który sprawia, że Tor Północny jest naprawdę wyjątkowy. Opuszczasz główne trasy trekkingowe Kilimandżaro i wkraczasz w prawdziwą dzicz Obwodu Północnego – świat dziewiczej samotności, jakiego prawie żaden inny turysta nie widzi. Wspinasz się stromo z Moir Valley i schodzisz objazdem na szczyt Colinas Lent (4695 m), gdzie we wszystkich kierunkach roztacza się przed tobą 360-stopniowa panorama północnych stoków i rozległych równin Kenii.

Wracając na główny szlak, kierujesz się na wschód, wzdłuż odległego północnego zbocza góry. Ścieżka przecina niezapomniane pole płyt skalnych, które muzycznie brzęczą pod stopami, a następnie wije się przez wysoko położony pustynny krajobraz o zapierającym dech w piersiach, jałowym pięknie. Docierasz do Bufalo kampo (3962 m) – wspaniale odizolowanego obozu. Stąd, patrząc na północ, równiny kenijskie wydają się ciągnąć w nieskończoność. Spacerujesz teraz po najbardziej dziewiczej, ekskluzywnej dziczy Kilimandżaro.

Kolejny wspaniały dzień na odległych północnych stokach. Zaczynasz od wspinaczki na Bufalo Ridge – ciągłej, zapierającej dech w piersiach wspinaczki. Następnie przekrocz liczne grzbiety i wąwozy, kierując się dalej na wschód, wokół góry. Krajobraz staje się coraz bardziej rzadki: wysokogórska pustynia z kanciastymi skałami wulkanicznymi, rzadka roślinność i wszechogarniająca cisza przerywana jedynie przez wiatr. To Kilimandżaro w jego najbardziej dziewiczej i głębokiej postaci.

Docierasz do Trzeciego Obozu Jaskiniowego (3871 m), gdzie zbiegają się także wędrowcy ze Szlaku Rongaï. Obóz, nazwany na cześć trzech pobliskich starożytnych jaskiń skalnych, z których od wieków korzystali miejscowi pasterze, upamiętnia ważny moment. Opłynąłeś całą północną ścianę Kilimandżaro. Twoje ciało spędziło już sześć dni na stopniowej adaptacji do wysokości, częściowo dzięki dodatkowej nocy Shíra 2 w dniu 3, zapewniając najlepszą możliwą platformę do ataku szczytowego.

Dzisiejszy dystans jest krótszy, ale ma znaczną wysokość. Szlak wspina się stopniowo przez Przełęcz – rozległy, księżycowy krajobraz rozciągający się pomiędzy szczytami Kíbo i Mawenzi localizado localizado localizado. Siodło to jedno z najbardziej nieziemskich miejsc Kilimandżaro: jałowa, smagana wiatrem równina na wysokości prawie 4500 m, dramatyczna i pokorna. Po prawej stronie niebo przecina postrzępiona wieża Mawenzi localizado localizado localizado Peak (5149 m). Po lewej stronie gładka wulkaniczna kopuła Kíbo wyłania się masywna i bliska.

Docierasz do obozu Cabana School kampo (4750 m), twojej bazy przed atakiem szczytowym. Po krótkim odpoczynku przewodnicy przeprowadzają pełną odprawę na szczycie: sprawdzenie sprzętu, strategia nawodnienia i odżywiania, tempo, czego się spodziewać w ciemności i protokoły awaryjne. Zjedz tyle obiadu, ile możesz. Spróbuj wcześnie spać. Budzik nastawiony jest na północ.

O północy budzą Cię Twoi przewodnicy. Jest przenikliwie zimno i wyczerpująco, ale adrenalina rośnie. Ubierasz się całkowicie: termoaktywna bielizna, polar, ocieplana kurtka, puchowa parka, kominiarka, grube rękawiczki. Gdy stawiasz pierwsze kroki w górę, Twoja latarka czołowa przecina absolutną ciemność. W górach panuje cisza, jeśli nie liczyć skrzypienia butów na zamarzniętym piargiu i odgłosu własnego oddechu.

Wspinaczka jest nieubłagana. „Słup słupowy”. Krok po kroku, oddech kontrolowany. Skręty na piargiach zapewniają słabą przyczepność, a każdy krok wymaga skupienia. Twój przewodnik zatrzymuje się co 30–45 minut na przerwy i sprawdza puls. Poruszasz się powoli – ale się poruszasz. Godziny zlewają się w zimnie i ciemności. O świcie wspinasz się na krawędź krateru w Punto de Gílman (5756 m) w chwili, gdy nad szczytem Mawenzi localizado localizado localizado pojawia się najbardziej spektakularny wschód słońca w Twoim życiu. Następnie ostatnie podejście wzdłuż krawędzi krateru, obok wysokich lodowców i lodowych klifów, do szczytu Uhuru (5895 m). Dach Afryki. Łzy, śmiech, wyczerpane uściski i głęboka cisza.

Po zdjęciach szczytowych i świętowaniu rozpoczyna się zejście trasą Mwéka. Długa i stroma, mijasz Barafú na lunch, a następnie kontynuujesz podróż do obozu Mwéka (3110 m). Twój dzień na szczycie trwa 13-17 godzin. Kolacja, odpoczynek i sen. Zasłużyłeś na każdą chwilę.

Twój ostatni dzień na Kilimandżaro. Twoje ciało boli po wczorajszym epickim ataku na szczyt. Ale twoje serce jest pełne, a twój duch wznosi się. Zejście z obozu Mwéka (3110 m) zanurza się w bujnym lesie górskim. Wraz ze spadkiem wysokości powietrze staje się bogatsze, a oddychanie staje się łatwiejsze z każdym krokiem. Ptaki znów zaczynają śpiewać. Drzewa rosną wysokie i ciepłe. To piękne, emocjonalne pożegnanie z górą.

Po 3-5 godzinach dotrzesz do bramy Mwéka (1640 m), końca 9-dniowej trasy północnej. Całe opłynięcie jest oficjalnie zapieczętowane. Chodziłeś dookoła, przez i na szczyt największej góry Afryki. Twoi tragarze i przewodnicy zbierają się na tradycyjne uroczystości: śpiew, taniec, śmiech i wdzięczność. Otrzymujesz oficjalny certyfikat szczytu Kilimandżaro (złoty za szczyt Uhuru). Emocjonalne pożegnanie z załogą, potem powrót do Móshi i długi, zasłużony gorący prysznic.